Odzież Robocza i Ochronna - Klasyfikacja

Odzież ochronna

Odzież ochronna, wg PN, jest to odzież okrywająca lub zastępująca odzież osobistą, chroniąca przed określonymi zagrożeniami i wymaga odpowiednich certyfikatów bezpieczeństwa. Należy ją w pracach, w których istnieją zagrożenia urazów ciała lub przeniknięcia przez skórę szkodliwych czynników. Szczególne niebezpieczeństwo stanowią skrajne temperatury, ogień, niebezpieczne substancje chemiczne i biologiczne, prąd elektryczny, zagrożenia mechaniczne, itd.

Ubrania chroniące przed zabrudzeniem, nieszkodliwymi dla życia i zdrowia substancjami, przyspieszonym niszczeniem odzieży własnej, jak również spełaniające wymóg specjalnej czystości wytwarzanego wyrobu, nie są klasyfikowane jako odzień ochronna a robocza i tym samym nie podlegają certyfikacji.
Odzież ochronną można podzielić w zależności od:
- czynników szkodliwych, przed którymi chroni
- zapewnianego przez nią obszaru chronionego

Odzież ochrona stanowi zabezpieczenie przed rozmaitymi czynnikami szkodliwymi, takimi jak:
- czynniki chemiczne
- czynniki biologiczne
- czynniki mechaniczne
- czynniki termiczne
- promieniowanie elektromagnetyczne i porażenie prądem
- czynniki atmosferyczne i woda
- czynniki szkodliwe w środowiskach pracy, w których występuje zagrożenie wybuchem

Odzież robocza

Nie podlega obowiązkowi certyfikacji, stanowi zabezpieczenie pracownika w środowiskach, gdzie nie jest on narażony na działanie szkodliwych dla zdrowia i życia czynników zawodowych. Odzież zawodowa, która jest jednym z podtypów odzieży roboczej, stosowana jest najczęściej w takich branżach jak: gastronomia, hotelarstwo czy służba zdrowia. Do produkcji odzieży roboczej wykorzystuje się najczęściej bawełnę oraz mieszanki tworzyw sztucznych.

1. Bawełna - Wygodna w noszeniu, dobrze przepuszczająca powietrze, nie elektryzuje się. Mokra jest znacznie bardziej wytrzymała niż sucha. Charakteryzuje się dobrą chłonnością potu.

2. Akryl - Włókno o bardzo dobrych właściwościach ocieplających. Często stosowany jest jako substytut wełny.

3. Poliester - Włókno pochodzenia sztucznego, którego zalety to: wytrzymałość, rozciągliwość, mała absorpcja wilgoci oraz niekurczenie się w kontakcie z wodą.

4. Poliamid - Włókna poliamidowe są bardzo wytrzymałe na rozciąganie, zginanie, skręcanie oraz ścieranie. Poliamid jest niepalny, nie chłonie wilgoci i stosunkowo łatwo utrzymać go w czystości.
5. Para-aramid (np. Kevlar, Twaron) - Charakteryzuje się doskonałą sprężystością i elastycznością, przy jednoczesnym zachowaniu względnej sztywności materiału. Dzięki wyjątkowej strukturze prostopadłych łączeń, spiralnie skręcone włókna para-aramidowe tworzą sieć, która napręża się w kontakcie z ostrym lub twardym przedmiotem. Następnie powierzchnia materiału ulega skurczeniu i „odbija” przedmiot.